ΟΔΕΥΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ATRIUM
Οδεύαμε προς τ’ Atrium· o άνεμος μας φυσούσε
και μοιάζαν όλ΄ απέραντα απ΄ της νύχτας την πνοή -
και ξαφνικά, σαν σ’ όνειρο, ένα βιολί αντηχούσε
κι ο δρόμος γέμιζ’ απ’ το φως γύρω απ’ τον βιολιστή.
Κι ήταν απέραντη η ομορφιά και τόση η ηρεμία,
που μοιάζαν όλα εξαίσια, σχεδόν σαν μουσική.
Μας τύλιγε, μας γέμιζε η απίστευτη αρμονία,
νιώθαμε ν’ ανεβαίνουμε, ουράνιοι, φωτεινοί.
Βαδίσαμε προς τ’ Atrium μ’ ελπίδα στην ψυχή.
(1989)
