ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ
Στον Νίκο Σαραντάκο και τον πατέρα του Δημήτρη, όπως θα το ήθελε ο παππούς Νίκος (Αχθος Αρούρης)
Θεοί της θάλασσας, που γίνατε όλοι δρόμοι,
στο Φαληράκι μου, που αγάπησα μικρούλα,
με ταξιδεύετε - του ονείρου τροχονόμοι -
στης φαντασίας μου τα κλεισμένα τα μπαούλα.
Θεοί της θάλασσας: ο Πόντος κι ο Πρωτέας,
οι Νηρηίδες, η Αμφιτρίτη, ο Ποσειδών.
Μακριά, σαν όνειρο, ξεπρόβαλλε ο Νηρέας
τα καλοκαίρια, πέρ’ απ’ την οδό Μουσών.
Μες τη Σειρήνων στέκει το παλιό μου σπίτι.
Οι Τρίτωνες στον όρμο, πάλι κολυμπούν.
Πιο κάτω, αναδύεται ξανά η Αφροδίτη
κι οι Αλκυόνες μες τον ήλιο όλο γεννούν.
Η Ναϊάδων, πάλι βγάζει στο σχολείο,
και στην Εσπέρου, ταξιδεύω σ’ Εσπερίες.
Tο Φαληράκι μου θαρρώ πως είναι πλοίο -
που δέσαν μόλις στη στεριά οι συγκυρίες.
(1998)
