Μνήμη Γιάννη Μόραλη
Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει,
σ’ ώρες μοναχικές, δημιουργίας
( συχνά-πυκνά, σ’ ένα γερό μεθύσι –
σ’ ομήγυρη, εν μέσω απαγγελίας )
Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει.
Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει,
με τον Πικάσο εκεί, σ’ ένα μουσείο
( τι οράματα, η ανήσυχή τους φύση
υπέδειξε και φτιάξανε κι οι δύο ).
Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει.
Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει,
με τον Ντε Κίρικο: μυσταγωγία
( τι σύλληψη! τι κόσμους έχουν χτίσει
τι χρώματα, τι σχέδια, τι αρμονία ).
Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει!
Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει,
μα στον Μιρό, στα χρώματα γυρίζω
( και πόσοι ακόμα…τι έχουν ζωγραφίσει –
τον κόσμο να μην νιώθω τόσο γκρίζο ).
Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει.
Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει:
ανοίγω ενός βιβλίου τη σελίδα,
και βλέπω, πριν η ανάγνωση ν’ αρχίσει,
τον Μόραλη μες την προμετωπίδα.
Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει.
